Homepage » TESTS/DISEASES » NEUROMUSCULAR DISORDERS » Congenital Myotonia (Thomsen/Becker)

Myotonia congenita

Myotonia congenita is characterized by muscle stiffness present from childhood; all striated muscle groups including the extrinsic eye muscles, facial muscles, and tongue may be involved. Stiffness is relieved by repeated contractions of the muscle (the "warm-up" phenomenon). Muscles are usually hypertrophic.

The two major types of myotonia congenita are known as Thomsen disease (MIM#255700) and Becker disease (MIM#160800). These conditions are distinguished by the severity of their symptoms and their patterns of inheritance.

  1. Congenital myotonia type Thomsen (MIM#255700): autosomal dominant myotonia congenita, with lighter symptoms than Becker, onset of symptoms is usually in infancy or early childhood. In very mild cases, the symptoms have not been observed for many years.
  2. Congenital myotonia type Becker (MIM#160800): autosomal recessivemyotonia congenita, often associated with more severe symptoms than the autosomal dominant form. Individuals with the autosomal recessive form may have progressive, minor distal weakness and attacks of transient weakness brought on by movement after rest. Symptoms are usually more severe for a few years after diagnosis and the condition stabilizes during the second decade.

Myotonia congenita is estimated to affect 1 in 100,000 people worldwide.


Myotonia congenita should be suspected in individuals with the following clinical and laboratory findings.

Clinical findings

  • Episodes of muscle stiffness (myotonia) or cramps beginning in early childhood
  • Alleviation of stiffness by brief exercise (known as the "warm-up" effect)
  • Myotonic contraction elicited by percussion of muscles
  • Family history consistent with either autosomal dominant or autosomal recessive inheritance

Laboratory findings

  • Serum creatine kinase concentration that may be slightly elevated (≤3-4x the upper limits of normal)
  • Muscle biopsy shows myotonia


The diagnosis of myotonia congenita is established in a proband with identification of a heterozygous pathogenic variant or biallelic pathogenic variants in CLCN1. The diagnosis process include sequencing of the coding region (23 exons).






Η συγγενής μυοτονία χαρακτηρίζεται από μυϊκή δυσκαμψία κυρίως των σκελετικών μυών και ανακουφίζεται μετά από επαναλαμβανόμενες συσπάσεις του μυός(the "warm-up" phenomenon). Πρόκειται για κληρονομική ασθένεια που εκδηλώνεται από τη γέννηση και δεν επηρεάζει το προσδόκιμο επιβίωσης και την ανάπτυξη του ατόμου.


Διακρίνεται σε δύο τύπους: 1. Συγγενής μυοτονία τύπου Thomsen, 2. Συγγενής μυοτονία τύπου Becker. Oι διαφορές τους έγκεινται στη σοβαρότητα της κλινικής κατάστασης και στον τρόπο της κληρονόμησης.


  1. Συγγενής μυοτονία τύπου Thomsen(MIM#255700): είναι αυτοσωμική επικρατής, με πιο ελαφρά συμπτωματολογία από την Becker, που ξεκινούν βέβαια νωρίτερα, νωρίς στην παιδική ηλικία ή και από τη γέννηση. Σε πολύ ελαφρές περιπτώσεις, τα συμπτώματα δεν παρατηρούνται για πολλά χρόνια.


  1. Συγγενής μυοτονία τύπου Becker(MIM#160800): είναι αυτοσωμική υπολειπόμενη, με συμπτώματα από το τέλος της παιδικής ηλικίας ή την αρχή της εφηβείας, αλλά ανάλογα τη σοβαρότητα, μπορεί τα συμπτώματα να εμφανιστούν και στην αρχή της παιδικής ηλικίας. Συνήθως είναι πιο βαριά η συμπτωματολογία για μερικά χρόνια μετά τη διάγνωση και η κατάσταση σταθεροποιείται κατά τη 2η δεκαετία.


Η συγγενής μυοτονία εκτιμάται ότι επηρεάζει 1 στους 100.000 ανθρώπους παγκοσμίως.


Θα πρέπει να υπάρχει υπόνοια συγγενής μυοτονίαςσε άτομα με τα ακόλουθα κλινικά και εργαστηριακά ευρήματα.


Κλινικά ευρήματα

  • Επεισόδια μυϊκής δυσκαμψίας (μυοτονία) ή κράμπες που αρχίζουν στην πρώιμη παιδική ηλικία
  • Ανακούφιση της δυσκαμψίας με σύντομη άσκηση ("warm-up" phenomenon)
  • Μυοτονική συστολή που προκαλείται από την κρούση των μυών
  • Το οικογενειακό ιστορικό είναι συμβατό είτε με αυτοσωματική κυριαρχία είτε με αυτοσωματική υπολειπόμενη κληρονομικότητα


Εργαστηριακά ευρήματα

  • Η συγκέντρωση της κινάσης της κρεατίνης ορού (CPK) μπορεί να είναι ελαφρώς αυξημένη
  • Η βιοψία μυός πρέπει να είναι συμβατή με μυοτονία


Η διάγνωση της συγγενής μυοτονίας πραγματοποιείται με ταυτοποίηση ετερόζυγης παθογόνου παραλλαγής ή διαλληλικών παθογόνων παραλλαγών στο γονίδιο CLCN1. Η διαδικασία διάγνωσης περιλαμβάνει την αλληλούχηση της κωδικοποιούσας περιοχής και των παρακείμενων περιοχών ματίσματος (23 εξόνια).